Oosterhof Vioolbouw zei:
Alleen al uit het oogpunt van de slavenarbeid is het beter om geen fabrieksviolen uit China (de lagere lonen landen) te kopen. Door dat tóch te doen wordt het vele uren werken voor een schijntje in stand gehouden.
Frits,
Haastig voorbijfietsend aan opvattingen of Chinese violen goed of slecht zijn (ik heb daar namelijk zelf geen ervaringen mee), moet ik vaststellen dat je terecht bent gekomen bij een klassiek dilemma. Namelijk steun je mensen (mogelijk zelfs een bewind) door hun producten, in casu strijkinstrumenten, wel te kopen of juist niet.
De opvatting dat je door niet te kopen, iets aan hun (arbeids)omstandigheden verandert, lijkt mij niet goed houdbaar. De enige slachtoffers zijn dan de betrokken werknemers in die sector.
Of een 'kopersstaking' zou bewerkstelligen in een betere kwaliteit strijkinstrumenten, is vervolgens nog maar de vraag. Al die fabrieken produceren angstaanjagende aantallen instrumenten en ik heb niet de indruk dat dit alleen maar tot voorraadvorming leidt. Want voor het gros van de mensheid is een viool een viool en dus is de beste de goedkoopste. En dan kun je wel, mogelijk terecht, gaan moraliseren over kwaliteit maar ik vrees dat je daarvoor alleen in kleine kring de handen op elkaar krijgt. Nog los van het mogelijke verwijt dat je voor eigen parochie preekt. Of dat zelfs sprake is van een oratio pro domo
In zelf musiceren zit de klad. Had een 'fatsoenlijke' burgermansfamilie decennia geleden nog een kruissnarige Duitse piano die het interieur ontsierde (gevolg door in de jaren zestig al die vreselijke electrische orgels), tegenwoordig is de beschikbaarheid van muziek zo evident om niet te zeggen onontkoombaar, dat 'muziekles' geen verplicht onderdeel van de 'opvoeding' meer is. En dus zie je ook steeds minder jonge mensen bij concerten en recitals. Het is, met alle respect, één grijze golf.
Duitsland is, of was, het land van de 'Bildungsbürger'. Literatuur, poëzie en muziek staan (stonden) daar in hoog aanzien. Simpelweg omdat vorming onontkoombaar werd geacht voor een mens. Daar is dan ook lang geleden al een traditie ontstaan dat eerst de aristocratie en vervolgens de overheid borg moest staan voor de financiering van, laat ik mij beperken, concertzalen, opera's en orkesten. Een middelgrote Duitse stad zonder operagebouw was ondenkbaar. Daarbij zijn Duitsers eerder geneigd te betalen voor cultuur dan Nederlanders. Want Nederlanders hebben zo langzamerhand alleen (veel) geld over voor het onechte kind van de operette, namelijk de musical. Of vier vakanties per jaar. En niet te vergeten, een Japanse middenklasser voor de deur :lol:
Nederland mist ten opzichte van, in dit geval, Duitsland simpelweg 'traditie' waar het gaat om cultuur. Daar is een op zich aardige verklaring voor. Landen die niet of nauwelijks aan zee liggen, hebben de neiging te 'internaliseren'. In Jip-en-Janneke-taal: die landen investeren ook in niet-materieel opzicht alles in hun eigen land. Landen aan zee hebben de neiging hun moeite te richten op de verre einder. In geïnternaliseerde landen is er ook de ruimte voor de ontwikkeling van filosofie. In Nederland, behoudens Spinoza, niet. Tenzij men Hemsterhuis of, nog veel erger, Bolland voor filosoof wil verslijten :/
Het in Nederland, behoudens bij een kleine groep, ontbreken van traditie in cultureel opzicht, leidt dan ook tot iets als puur consumentengedrag. En dat resulteert dan ook, en nu zijn wij weer thuis, in goedkope violen. Chinese violen. Want we zijn er sowieso aan gewend dat je bij de Chinees een grote bak voer voor weinig geld haalt. Als het maar veel is. Want zo redeneren de bewoners van dit estuarium met aangeslibde zeeklei al eeuwen. Geen cent teveel! :lol:
Samenvattend geloof ik niet dat de Chinese werknemers van al die vioolfabrieken gebaat zijn bij een kopersstaking, want zij zijn er het eerste slachtoffer van. En ik ben er ook volstrekt niet van overtuigd dat het bij de bazen van die werknemers zal leiden tot een herbezinning op het bouwen van betere violen. Want het bouwen van iets volstrekt individueels als een strijkinstrument, verdraagt zich ten enen male niet met massaproductie.
Maar dat is maar een deel van het probleem. Want bepalender is de vaststelling dat 'wij' niet bereid zijn kwaliteit te (h)erkennen en daarvoor te betalen. Het gros van de kinderen dat ik meemaak, beschikt over een scooter, een mountainbike, een computer, een televisie en 'merkkleding'. En gaat meerdere keren per jaar op vakantie. Dan ga je toch geen geld uitgeven aan een onnodig 'dure' viool? Kortom, het gedachtengoed van veel politici
To zover het wellicht wat pessimistische deel van mijn verhaal. Want ik krijg de indruk dat inmiddels ook sprake is van, voor een deel in Amerika werkzame, Chinese vioolbouwers die dit ambacht meer dan meester zijn. Maar dan spreken wij allang niet meer van 'goedkoop'
Hopf
