Daphne & Frits,
Bedankt voor de adviezen. Wellicht een vooroordeel, maar ik heb stalen snaren in het verleden wel eens met scepsis bekeken. Al moet ik hier aan toevoegen dat ik op mijn violen niet alleen altijd een stalen e-snaar heb gehad maar ook, in het voetspoor van vele USSR/Russische violisten, een stalen a-snaar. En dus twee fijnstemmers.
De scepsis aangaande stalen snaren waarmee ik begon was tweeërlei: ten eerste meende ik dat de a-, d- en g-snaar toch wat 'metalig' klonken. Voor de goede orde: een waarneming zonder enige wetenschappelijke pretentie. Een tweede reden, en wellicht ook een misvatting, was het vermoeden dat het haar van de strijkstokken wat sneller zou slijten. Om een lang verhaal kort te maken: na jaren Eudoxa, zitten er nu Olive-snaren op mijn 'eerste' viool. En Doninant-snaren op die andere twee
Die ambitie heb ik niet waar het gaat om mijn altviool, een overigens zeer bescheiden instrument. Veertig jaar geleden afkomstig uit de boedel van een ter ziele gegaan jeugdorkest, heeft dat instrument eigenlijk alleen maar bij mij in de kast gelegen. En zeven of acht verhuizingen meegemaakt. Het uiterlijk wees op nogal oneigenlijk gebruik. Een wat nette manier om te zeggen dat de lak hopeloos was beschadigd. En hoewel ik normaliter van mening ben dat je de oorspronkelijke lak NOOIT moet verwijderen, leek mij dat in dit geval wel te billijken. Dus is de oorspronkelijke lak verwijderd en is opnieuw gelakt. Olielak, dit ter voorkoming van de haast die je moet maken bij spirituslak. Een leerzaam zij het wat moeizaam proces. En een nieuwe kam pasklaar gemaakt. Een zo mogelijk (althans voor mij) nog moeizamer proces :lol:
En als ik dan zover gekomen ben, wil ik uiteraard ook wel weten hoe dat ding nu klinkt. Maar om daar nu de Ferrari onder de snaren voor aan te schaffen, lijkt mij wat ver gaan. Dus wordt het kunststof.
Ronald
)