Hopf zegt in #15 dat de uitvoerder van een moeilijk stuk zelf waarschijnlijk niet geniet maar alleen de toehoorder. Het brengen van zo'n meesterwerk waarop hard geploeterd is en dan ook nog eens onder hete lampen ten gehore gebracht moet worden is natuurlijk een krachttoer van de hoogste orde. Maar dat is een hoge berg beklimmen ook, en toch genieten die klimmers van zo'n tocht. En ik heb duidelijk de indruk dat Han Na Chang zelf ook geniet van haar spel. Het is knokken geblazen om het eind zonder teveel kleerscheur te halen. Maar de bevrediging die dit vrouwtje eruit haalt moet geweldig zijn.
Waar subjectiviteit al niet toe kan leiden. Marloes (post #12) heeft haar twijfel bij de speelvreugde, maar Tobiasje (post #20) vermoedt geweldige bevrediging. En dat allemaal op basis van hetzelfde filmpje. Ik ga maar weer te rade bij Immanuel Kant: iets is 'an sich' niet mooi. Je vindt het mooi. Of niet. Met alle willekeur van dien.