Het staat er echt: 'er gevoel in kunnen leggen'. Ook na enig nadenken begrijp ik niet goed wat hiermee wordt bedoeld. Uitgangspunt is een compositie, door de componist voorzien van agogische en tempoaanwijzingen. En de bedoeling is vervolgens precies te spelen wat er staat, dus inclusief die aanwijzingen.
O, ik had het helemaal niet over het spelen van composities. Als je daarvan uit ging, dan snap ik dat het verwarrend is.
Het gaat mij zelfs om het spelen van een enkele noot. Als ik strijk op mijn viool, dan is alles hoorbaar van wat in mijn innerlijk speelt. Zelfs dus bij maar één toon. Ik kan niets verbergen voor iemand met een wat gevoelig oor. Mijn dochter hoort aan mijn spel als ik ergens mee zit, ook al is het iets heel kleins...
Dat was niet bij mijn fluit en al zeker niet bij de piano. Daarbij ramde ik gewoon een toets in, ook al was ik verdrietig, en klonk de toon gewoon als toon. Met een melodie kwam ik op dat instrument verder als het gaat om gevoel leggen in mijn spel en dan speelde ik geen compositie maar gewoon wat improviseren of zo en dan kwam er bijvoorbeeld een mineur deuntje uit, of een vrolijk gehaast stuk, al naargelang hoe ik me voelde. Gewoon even wat muziekmaken. Niks composities, even me uiten op mijn instrument. En bij mijn viool kan dit dus al met één streek.... <3
De viool heeft dus echt mijn hart gestolen. Zeker als ik speel, dan heeft hij dit te pakken en hij laat precies horen wat erin zit. Soms uiterst irritant....
En met fluit kon ik ook nog wel gevoelens verbergen, hoewel minder als met piano. Bij viool is dit, voor mij tenminste, onmogelijk. Ik heb ook bewondering hoor, voor violisten die een compositie kunnen spelen precies zoals de componist het bedoelt. Dan schakelen ze hun eigen gevoel op dat moment uit of zo? Pfff, moeilijk...
Maar dan nog denk ik dat je, ook al geeft het bladmuziek veel aanwijzingen, zelf de muziek deels moet interpreteren en dan nog dat erin leggen waarvan jij denkt dat de componist het bedoelde. Een aanzet van een streek geeft al zoveel gevoel prijs bijvoorbeeld, dat kan je toch nooit op papier zetten? Nu, bij mij is de aanzet heel anders als ik met een geïrriteerd hoofd ga spelen of wanneer ik uiterst vrolijk ben. Dat is heel duidelijk hoorbaar hoor!
Dus niks sentimentaliteit. Het is heel puur, mijn gevoel. Dat is (voor gevoelige oren? ik heb zelf het idee dat iedereen het hoort) hoorbaar, al in één streek. Sterker nog, zelfs al alleen bij een aanzet dus. En dat bedoelde ik dus met er gevoel in leggen.
Voor mij is het uitgangspunt dus niet een compositie zoals jij stelt, Ronald, maar het maken van muziek. Ik denk dat dit de verwarring veroorzaakte. Ik ben viool gaan spelen omdat ik een klank hoorde, die wilde ik ooit ook kunnen maken op mijn viool.... Zo uiterst teder, breekbaar, intens, zuiver.... ja, vol van emotie, maar geen greintje sentimentaliteit. Gewoon puur en vol van dat wat de violist erin legde met al zijn aandacht....
Snap je me nu?
Irene
) Tja, die vraag dreigt het hier off-topic te laten gaan, maar ik stel 'm toch. Alleen hebben we hier vast geen harpisten op het forum.
of een harp 