Wat ik nu ga posten, zou net zo goed onder 'kwartet spelen' kunnen vallen, maar omdat hier het plezier van het spelen toch nog net iets meer de insteek heeft...
Bovendien, met degenen met wie ik trio's speel, ervaar ik vergelijkbare processen.
We spelen nu in de huidige combinatie (viool-hobo-dwarsfluit-cello) al een jaar of drie samen. Ik ben de enige van het gezelschap die een nieuw instrument is gaan bespelen en dus technisch wel een flinke achterstand heeft weg te werken. Gistermiddag speelden we weer en kwamen heel blij tot de slotsom dat we echt wat stappen vooruit zijn gegaan op het gebied van samenklank. In een tot kwartet omgewerkt stuk van Sibelius (volkslied) klonk het ineens héél erg mooi (al zeggen we het zelf
). En ik constateerde dat het mij lukte mijn partij heel mooi zuiver neer te zetten.
Het plezier van samenspelen gaat dus verder dan alleen leuk je partijtjes laten kloppen met elkaar. Je komt echt in een proces van steeds beter luisteren en rekening houden met anderen. Als ik zoiets lees van anderen, denk ik: ja logisch. Maar zoiets echt meemaken is toch iets héél anders en echt heel mooi!
Wat ik ook bedacht, n.a.v. samenspelen: als strijkers alleen, kort geleden (we hadden nog helemaal nooit iets samen geprobeerd): het is ook heel moeilijk de juiste toon te blijven treffen en je bent veel gevoeliger voor elkaars 'blunders'. Je trekt elkaar dan veel sneller de verkeerde kant op.
Eigenlijk zou je je samenspeelervaring in een groepje, zonder dat een docent begeleid, gemengd moeten hebben. Dus er één of twee gevorderde blazers erbij. Je steekt elkaar minder snel aan in het onzuiver spelen, heb ik gemerkt.
Als ik met de violiste uit het groepje van gistermiddag duetten speel, merk je alweer de gevoeligheid voor nét niet helemaal goed geïntoneerde tonen en hoe dat op de ander uitwerkt. Het is echt een uitdaging om het als strijkers goed te blijven laten klinken en niet van de rails af te glijden.
; ik ga hier ook induiken.
.
): het loopt nou niet bepaald storm voor dit project: Passereau's Il Est Bel et Bon. Wat doen we, Willeke?
) de baslijn ritmes gespeeld terwijl de nootjes van de violisten, accordeons en blazers je om de oren vliegen. En als het lukt, de grote kick!
