Toen ik de 1e keer bij het strijkersensemble kwam, stond ik naast Willeke. ik had het desbetreffende bladmuziek al door ge - mailt gekregen en dacht mij goed voorbereid te hebben, toen we van start gingen en de piano de begeleiding inzette, stond ik nog bij de start met mijn ogen en was de rest al 10 maten verder. mijn ogen schoten over het bladmuziek heen, en bij het einde heb ik nog een mooie afstreek kunnen maken. voor de verder rest heb ik geen noot kunnen raken. Wat ging dat snel, ik dacht nog bij mezelf:'' Dit leer ik nooit''.
Door de tijd heen raak je eraan gewend, de lat wordt ook steeds hoger gelegd in het lopende jaar. Als er nieuwe violisten aanschuiven die nog nooit samen hebben gespeeld overkomt hen hetzelfde als wat ik in het begin heb meegemaakt. maar die sussen we na de repetitie dat het volkomen normaal is voor de 1e keer. het zal nog wel een aantal repetitie's duren voordat je erin rolt zeg ik dan.
Nu ik echter op de altviool ben gestart een paar weken geleden, moet ik weer even wennen aan het geluid die mijn altviool produceert, normaal sta ik tussen de 2e violisten. het bladmuziek is ook even wennen, omdat er nu minder melodielijnen er in voorkomen. maar het is nog maar het begin van het seizoen en spelen nu nog makkelijke dingetjes om er weer even in te komen na de vakantie. Nu sta ik weer naast Willeke en komen de herinneringen weer bovendrijven, van:'' mijn 1e keer bij het strijkersensemble''.
soms wil de G - sleutel nog eens boven komen drijven als ik aan het spelen ben, dan ben ik ff van de waps af en moet ik me snel herstellen om weer in de C- sleutel te komen.
het zal voorlopig wel wennen blijven met de C- sleutel. maar dat zal er weer in moeten slijten.